İLKBAHAR 1912 BORNOVA BALKAN SAVAŞINA DOĞRU

Yıl 1912 . İlkbahar. Bornova'da. Müslüman mahallesinde bir sokak. Hava gazı lambasının aydınlattığı üçyol ağzında, 36 yaşındaki geçkin baba Ömer Faik  kucağındaki iki aylık oğlu Mehmet Niyazi'ye sevgi ve hayranlıkla bakarken onu son defa gördüğünü bilmiyordu. Ömer Faik , Ağabeyi Ramazan Faik'in onu neden çağırdığını bilseydi böyle mutlu olur muydu bilinmez. Evinden bir sokak ötede oturan abeyinin kapısını çalmadan önce 93 harbi ermeni katliamda Erzurum'dan kurtulan bebek , Nafiye Ninenin 2.   çocuğu ve ilk kızı olan 16 yaşındaki eşi Zeliha Nineye hitaben " Bu çocuk ne kadar uslu, hiç ağlamıyor. " der.  Genç anne sadece gülümser. Osmanlı Devleti , Balkan savaşına girmiştir. Asker toplamaktadır. Ağabey Ramazan Faik askere çağrılmıştır. 1896  da çağrılmış ama kardeşini gönderip kendi evde kalmıştır. Kanun bir aileden bir kişi askere alınır demektedir. Kardeşi  12 yıl önce tezkere alıp sırasını savmıştır. Ağabey Ramazan  üzüm tüccarıdır. Senetle bölgeden üzüm toplar.  Şimdilerde Ege üniversitesi kampüsü olan, o zaman Bozalan denen yerde sergiler, kurutur. Kardeşi hem yardımcısı hem ortağıdır.  En büyüğü  16 yaşında 3  çocuğu vardır. Ağabeyi hemen konuya girip "Sen işleri yürütemezsin . Aileye bakamazsın. Mesuliyet alamazsın. Askerlik tecrübe ister. Ben yaşlıyım. Sen ticaretten anlamazsın. Üzümü ihraç eden gayrimüslim tüccarların hiçbirini tanımazsın."  der. Kardeş Ömer sakin , yavaş , itaatkardir. Küçük yaşta annesini veremden kaybettikten sonra yaşlı babasından da yetim kalınca onu  en büyükleri Hatice  ve bu ağabeyi büyütmüştür. Onları anne ve baba bilmekte ve çok sevmektedir . Sözlerinden çıkmaz. Abla Hatice'nin son durumdan haberi yoktur. Olsaydı büyük ihtimalle izin vermezdi. Ömer "Evet" der. Birkaç gün içerisinde savaşa gider. Çok kısa bir süre sonra haber gelir. Dedem Ömer Faik Balkan harbinde bulgarlara karşı savaşırken şehit düşmüştür. Babam için perde inmiştir. Sonrasını duymak bile istemezsiniz. Ama dünya dönmeye devam eder.